Kinderen spiegelen hun ouders. Een kind laat zien wat bij de ouder nog niet volledig geheeld of verwerkt is. Het laat zien wat aandacht nodig heeft. Als gedrag (van je kind) je raakt, zie dit dan als een uitnodiging naar jezelf toe. Wat maakt het dat dit mij persoonlijk zo raakt?
Een kind kan door middel van gedrag, in hun dromen, en zelfs door ziekten laten zien wat aandacht mag krijgen. De sleutel tot verandering, die ligt veelal bij de ouder. Je kunt het kind alleen handvatten geven om er mee om te kunnen gaan. Op het moment dat de ouder aan zichzelf gaat werken, lift het kind daarop mee. Dan pas kan de echte heling plaatsvinden.
Een simpel voorbeeld: je kind voelt zich boos over wat jullie gaan eten en schreeuwt naar je dat hij dat toch echt niet gaat eten, dat je nooit iets lekkers maakt. Jij voelt je zó boos, dat je terug gaat schreeuwen. Wat kan dit over jou zeggen? Het kán bijvoorbeeld zeggen dat je moeite hebt om te falen, dat je het altijd goed wilt doen. Op (on)bewust niveau raakt het je zo dat je zo je best hebt gedaan, en dat het toch niet goed is. Het kan ook zijn dat je je kind letterlijk wilt overschreeuwen. Je wilt stilte. Rust. Of overschreeuw je eigenlijk jezelf, vanuit onmacht? En is dat effectief…? Misschien op dat moment wel, alleen het zal je kind zeker vormen. Ik denk dat het veel beter is om te achterhalen wat het maakt dat je in de verdediging schiet en waarom je terug gaat schreeuwen, en bijvoorbeeld niet even wegloopt om de emotie de ruimte te geven. Veel mensen zien dit als ‘dan geef ik mijn kind zijn/haar zin, dan laat ik zien dat hij/zij wint’. Is dit ook echt zo? Is het niet vele male krachtiger om te zeggen ‘ik zie dat je heel boos bent. Ik loop even weg zodat ik rustig kan worden’. En dan op een ander moment in gesprek te gaan met elkaar. Je kind wil gehoord en gezien worden, en het kind laat jou zien waar je aan mag werken. Bovendien leert je kind van jou. Zeker de eerste 7 jaar van hun leven nemen ze jouw normen en waarden en jouw gedrag voor waar aan. Het is hun basis, het fundament.
Een ander voorbeeld:
Een ouder die een drukke werkdag heeft gehad en nog helemaal met het hoofd vol van de stress thuiskomt. Totaal niet lekker in zijn/haar vel. Dat voelt het kind. Dus het kind gaat reageren. Dit kan zijn door zich dwars te gedragen, maar het kan ook zijn dat het kind zich helemaal terugtrekt. Als de ouder bewust wordt van de drukte en de energie die hij of zij mee naar huis neemt, en dit benoemd door bijvoorbeeld aan te geven dat het hoofd vol zit en hij even een moment voor zichzelf nodig heeft, dan krijgt de emotie de ruimte om er te mogen zijn. Dan is de energie anders en dit zal de sfeer ten goede komen. Ik zou de ouder dan wel adviseren om de drukte ook echt even los te laten, bijvoorbeeld door een energetische reiniging, een korte wandeling o.i.d..
In gedrag kan een kind spiegelen door bijvoorbeeld nooit het speelgoed op te willen ruimen. Los van dat dit ook gewoon bij het opvoeden hoort, kan het kind je ook willen vertellen dat er zaken zijn die je zelf los moet laten. Je voelt zelf wel of dit resoneert
Als een kind faalangst heeft, reflecteer dan ook even zelf of jij hier ook in meer of mindere mate last van hebt. Moet het bij jou bijvoorbeeld altijd perfect, is goed niet goed genoeg? Ga je altijd tot het uiterste? In hoeverre mag jij van jezelf fouten maken? Durf je zelf de verantwoording te nemen voor je fouten?
En ook fysiek kan dit zich uiten: bijvoorbeeld een kind dat moeite heeft met zijn ontlasting. Wat wil het kind laten zien, als het zich niet kan ontlasten? Welke last draagt de ouder met zich mee wat hij of zij niet los kan laten? Op het moment dat de ouder de onderliggende emotie gaat aanpakken (met een professioneel therapeut), zal het met het kind ook beter gaan.
Veelal zijn dit onbewuste patronen, onderliggende emoties, die met behulp van een professional aangepakt mogen worden. Hetzelfde geldt voor oorpijn. Als een kind ontzettend vaak oorontstekingen heeft, of vaak pijn aan het oor. Wat wil de ouder niet horen? Wat schreeuwt er onderbewust dusdanig hard, dat het pijn doet? Het kan zijn dat dit in familiesystemen zit, dan zit het in een diepere laag en komt het bij de voorouders vandaan. Familieopstellingen kunnen dan helpend zijn.
De absolute sleutel is zelfliefde. Echt. Hou van jezelf. Het mooiste is als het lukt om onvoorwaardelijk van jezelf te houden. Veroordeel jezelf niet. Als jij uitstraalt en tot in je hele lijf voelt dat je van jezelf houdt en dat jij precies goed bent zoals je bent, dan geef je een fantastische basis mee aan je kind. En geloof me, ik weet dat dat lastig is. En weet dat alle beetjes helpen. Dus voel je het (nog) niet onvoorwaardelijk, begin dan maar eens om net zo lief tegen jezelf te doen als dat je tegen je kind doet. Als hij of zij oprecht pijn heeft, dan blijf je ook niet op een afstand staan kijken en zeg je ook niet ‘stel je niet aan’. Dan ga je naar hem of haar toe, dan troost je, knuffel je, dan geef je liefde. En voor onszelf zijn we vaak geneigd om de spreekwoordelijke schop onder de kont te geven en niet stil te staan bij wat we daadwerkelijk voelen. Dus heb jezelf lief!
Pure, onvoorwaardelijke, zelfliefde is zo ontzettend belangrijk. Als jij aan je kind laat zien dat je jezelf veroordeeld als je bijvoorbeeld iets fout doet, dan neemt een kind dit gedrag voor waar aan en zal het zichzelf hoogstwaarschijnlijk later ook gaan veroordelen. Als het kind ziet, dat jij jezelf troost door bijvoorbeeld veel lekkere dingen te eten als je je verdrietig voelt, dan is de kans groot dat een kind dit later ook als een vorm van liefde geven aan zichzelf ziet. In plaats van de liefde van binnenuit te voelen. Als jij alleen maar gaat sporten als afleiding omdat je jezelf de ruimte niet gunt/geeft om gevoelens daadwerkelijk te doorvoelen, dan geef je je kind mee dat er geen ruimte mag zijn om emoties te doorvoelen. Al deze voorbeelden zijn een vorm van zelfliefde. Vaak wordt het daarna een overlevingsmechanisme, aangeleerd gedrag of een overtuiging.
Geef en gun jezelf de ruimte om emoties te doorvoelen, geef en gun jezelf om liefde te ontvangen en te geven, geef en gun jezelf de ruimte om fouten te maken. Veroordeel jezelf nooit. Wees lief en zacht voor jezelf. Je bent niet perfect. Dat hoeft ook niet. Jij doet wat je kunt op dit moment. En dat is precies zoals het hoort te zijn. Geef je kind mee, dat het oké is om fouten te maken. Dat leren erbij hoort, dat falen mag. En voel voor jezelf óók dat jij dit mag doen. Je bent goed zoals je bent. Punt.