Rust in het lijf

De eerste dag na een schoolvakantie kan voor kinderen (en ouders) best wat spanning met zich meebrengen. Misschien is er een kriebelende buik, een boze bui of ineens tranen bij het afscheid. Juist dan is het waardevol om je kind te helpen landen, eerst in het lijf, daarna in het brein. Zodat er weer ruimte komt om te voelen, te begrijpen en verder te gaan.

Ik heb hier meerdere artikelen over geschreven. Wat voel je, waar voel je het, wat wil dit gevoel je zeggen etc. Emoties doorvoelen. Het mag er allemaal zijn. Het doorvoelen kan op verschillende manier, ik heb een aantal creatieve oefeningen beschreven, maar een andere leuke en doeltreffende oefening om te landen in je lijf en de druk wat te verlichten, is als volgt:

– Zorg dat je (kind) stevig staat, met beide voeten op de grond
– Leg kort uit wat jullie gaan doen
– Adem diep in door je neus
– Voel of denk aan wat je graag wilt loslaten
– Blaas krachtig uit, alsof je het loslaat in de wind
– Stel je voor dat de wind het meeneemt, als pluisjes die wegzweven
– Herhaal zo vaak als fijn voelt.

Kinderen snappen misschien nog niet wat ze precies doen, maar hun lijf weet vaak genoeg. Je kunt eventueel nog een affirmatie gebruiken, bijvoorbeeld: “Ik ben veilig. Alles is oké.” 

Rust in het hoofd

Het is heel fijn als het lijf wat rustiger is. Maar kalmte in je brein is ook belangrijk. Dan is er verbinding tussen je hoofd en lijf. Daarom wil je de druk verlichten, ruimte en rust bieden. Maar hoe doe je dat dan? Erken je gevoel, of het gevoel van je kind. Je hoeft het niet op te lossen. We zijn vaak geneigd om oplossingen te bieden, je wilt hier je kind mee helpen (en stiekem ook jezelf, want de onrust van je kind raakt jou ook). Waar je kind het meest aan heeft, is erkennen, bevestigen en je kind de ruimte bieden om het zelf op te lossen.

En dit werkt voor jou als volwassene net zo, erken je gevoel, geef ruimte en laat het er soms ook gewoon even zijn. Je hoeft het niet allemaal gelijk op te lossen.

Stappenplan algemeen

3. Mentaliseren

5. Biedt vertrouwen

Op de ochtend zelf

Soms is er na al je liefdevolle aandacht nog steeds paniek, boosheid of verdriet. 
En dan is het tijd om naar school te gaan. Je kunt niet níet gaan.

Wat dan helpt:

❤️ Blijf rustig en nabij

“Ik zie dat je het spannend vindt. En dat mag. En tóch gaan we nu naar school.”
Je erkent het gevoel, zonder het gedrag over te nemen. Blijf vooral kalm en rustig, je kind heeft niets aan een gestreste ouder. 

🛠️ Gebruik kleine stappen

“We gaan nu eerst je schoenen aandoen”.
Daarna: “Nu gaan we je jas aantrekken”. 

Maak het concreet en haalbaar. Niet forceren, maar wel door.

En ja, zelfs als je vindt dat je kind oud genoeg is om zelf zijn of haar schoenen aan te doen. Er is op zo’n moment al zoveel stress in het brein, dat het kan helpen om te helpen met de dingen die je kind normaal zelf doet. Let er ook op dat je niet vanuit de woonkamer naar de gang roept dat je kind zijn of haar schoenen aan moet doen.

En een tip: doe dit vooral ruim voordat je weg moet, zodat je niet de stress voelt dat je te laat komt.

🧭 Houd de richting vast met zachtheid

“Ik weet zeker dat jij dit kunt.”
Je bent de veiligheid voor je kind. Liefdevol én duidelijk.

💬 Evalueer later, niet in het moment

Tijdens het afscheid is nabijheid belangrijker dan inzicht.
Later kun je samen terugblikken en woorden geven aan wat er speelde.

Gun jezelf de tijd

Gun jezelf en je kind de tijd. Leer je kind écht kennen, wat heeft je kind nodig van jou? Voel in, leef mee, begrijp je kind. Vaak denken we dat we dat doen, maar is dat wel echt zo? Je hebt ook je eigen patronen, je eigen kindstukken en thema’s die meespelen. Daardoor duwen we ons kind vaak ongemerkt in een bepaalde richting. Je vindt bijvoorbeeld dat je kind zich aanstelt; ‘ schiet op, doe je schoenen aan. We gaan gewoon naar school, je hebt het vast leuk’. Heel logisch hoor, maar dat is waarschijnlijk niet wat je kind op dat moment nodig heeft. Het is meer vanuit jouw ongeduld of dat je niet wilt voelen dat je kind het spannend vindt, omdat dat bij jou ook weer iets triggert.

Eigen voorbeeld

Tot een paar maanden geleden klampte mijn zoontje van acht zich nog altijd aan mij vast als hij de klas in moest. Hij had buikpijn, durfde niet, wilde niet. Ik moest hem letterlijk van me aftrekken. En dan klampte hij zich snel weer vast. Ik werd niet boos. Ik was empatisch, en duidelijk: ‘Je vindt het spannend hè. Dat mag. Ik geef je nu nog één knuffel en daarna ga je de klas in’. En dan liep ik daarna weg. En ja, hij kwam vaak zat weer achter me aangerend. En dan ging ik niet weer knuffelen, dan was het ‘ik vind het vervelend voor je dat je je rot voelt. Ik weet dat je het kan. Kom mee, de klas in’. Dan was het ‘ja maar ik heb zo’n buikpijn!’ En dan zei ik: ‘Je buikpijn is niet fijn, dat snap ik, en laat het er maar even zijn’.

En iedere keer herhaalde zich dit, totdat hij een keer wel zelf de klas in ging. En ja, dat duurt best even. Het is fijn als je kind een juf of meester heeft die hem hier ook een beetje in kan begeleiden. Even de hand pakt en hem of haar meeneemt de klas in. 

Het is een proces, je leert je kind de veiligheid in zichzelf vinden en dat gaat niet altijd van het een op andere moment. En je mag ook je eigen grenzen aangeven. Voor mij voelde dat vastklampen niet fijn meer, en daar heb ik toen mijn grens in aangegeven. “Ik wil je heel graag een dikke knuffel geven en daarna ga je zelf de klas in”. 

Als je volhoudt: je kind blijft erkennen en het vertrouwen geeft, dan ga je stapje voor stapje merken dat het beter gaat. En, heel belangrijk, veroordeel jezelf niet als je een keer wel je geduld verliest! Wees ook lief en zacht voor jezelf.

Mijn zoontje gaat inmiddels zelf de klas in, veelal zonder buikpijn. En tuurlijk heeft hij nog wel eens buikpijn of spanning. En op die momenten heeft hij weer wat meer nodig van mij. En dat mag. Hij wil nog wel graag dat ik meeloop naar de klas, en dat is helemaal oké! Er komt vanzelf een moment dat hij het helemaal alleen durft, en tot die tijd loop ik graag naast hem.